( 1 ) حديث پنجم به سند متّصل از شيخ ابى القاسم بن قولويه به سند خود از عبد الله بن بكر كه گفت در ضمن حديثى طويل كه : « حج گذاردم با حضرت ابى عبد الله عليه السّلام و گفتم : يا بن رسول اللّه اگر قبر حسين عليه السّلام را بشكافند آيا در قبر او چيزى بيابند ؟ فرمود : اى پسر بكر چه بزرگ است سؤالهاى تو ، به درستى كه حسين بن على عليه السّلام با پدر و مادر و برادرش در منزل رسول خدا - صلوات اللّه عليهم - هستند و با او روزى و نواخت مىيابند و او بر جانب راست عرش و بدان در آويخته است مىگويد : اى پروردگار من آنچه به من وعده دادى وفا كن . و به زوّار خود مىنگرد و مىشناسد آنها را به نامهايشان و نام پدرانشان و هر چه دربار و بنهء آنهاست بهتر از آنكه يكى از آنها پسر خود را مىشناسد . و نظر مىكند به كسى كه بر وى گريه مىكند و از خدا طلب آمرزش مىكند براى او و از پدر خود مىخواهد كه استغفار كند . و مىگويد اى گريه‌كننده اگر بدانى كه خداوند براى تو چه مهيّا كرده است شادمان مىگردى بيش از آنكه محزون شدى و از هر گناه و خطيئه براى او استغفار مىكند » . ( 2 ) حديث ششم به سند متّصل از شيخ جليل رئيس المحدّثين محمد بن على بن بابويه قمى - عطر اللّه مرقده - مسندا از ابى الحسن الرضا عليه السّلام كه گفت : « هر كس مصيبت ما را به ياد آورد و براى آنچه با ما كرده‌اند بگريد با ما باشد در درجهء ما روز قيامت ، و هر كس مصيبت ما را به ياد ديگران آورد و خود نگريد و بگرياند چشم او نگريد روزى كه همهء چشمها مىگريند ، و هر كس بنشيند در مجلسى كه امر ما در آنجا احيا مىشود دل او نميرد روزى كه همهء دلها مىميرد » . ( 3 ) حديث هفتم و به سند خود از شيخ الطائفة ابى جعفر طوسى از مفيد از ابن قولويه از پدرش از سعد از برقى از سليمان بن مسلم كندى از ابن غزوان از عيسى بن ابى منصور از أبان بن تغلب از ابى عبدا اللّه عليه السّلام كه فرمود : « آه كشيدن غمگين براى ستمى كه به ما رسيده است تسبيح است و اندوه او براى ما عبادت و پوشيدن راز ما جهاد در راه خداست . آنگاه فرمود : بايد اين حديث به زر طلا نوشته شود » .